Zatvaranje nove zeničke željezare ne predstavlja samo gašenje jednog industrijskog pogona, nego simbolično označava završetak jednog razvojnog modela u Bosni i Hercegovini. Posmatrano iz ugla ekonomiste Alekse Milojevića, ovakav događaj nije izolovan incident, već posljedica dugotrajnog procesa deindustrijalizacije, pogrešne privatizacije i odsustva ozbiljne razvojne politike.
Željezara u Zenici decenijama nije bila samo fabrika čelika. Oko nje su nastajala radna mjesta, zanati, željeznički transport, građevinarstvo i čitav urbani identitet grada. Kada se takav sistem ugasi, posljedice se ne mjere samo brojem otpuštenih radnika nego i smanjenjem lokalne potrošnje, odlaskom stručnih kadrova i slabljenjem domaće proizvodne baze.
Umjesto ulaganja u tehnološku obnovu i povezivanje sa drugim granama privrede, industrijska preduzeća su godinama ostavljena između političkih interesa i tržišnog pritiska. Zatvaranje željezare zato ne bi trebalo posmatrati kao kraj jedne fabrike, nego kao upozorenje. Ako iza gašenja ne dođe plan reindustrijalizacije, prekvalifikacije radnika i stvaranja novih proizvodnih kapaciteta, Zenica rizikuje da izgubi mnogo više od jednog pogona – rizikuje da izgubi svoju ekonomsku funkciju.
BiH ako želi da opstane mora pod hitno promijeniti svojinske odnose u strateškim preduzećima, a u svim razvijenim zemljama u svijetu to su Akcionarska društva,, ističe Milojević.
